|
„Maar dat betekent dat degene die het meeste geld heeft wint, ongeacht of hij of zij ook de beste kandidaat is ?” Ik moest onze gast die een week bij ons logeerde gelijk geven. Daar lijkt het hier inderdaad vaak wel op. In Amerika is tenslotte “alles te koop”. Het onderwerp “geld en integriteit” krijgt deze dagen extra betekenis door een discussie tussen de Democratische presidentskandidaat in spe Barack Obama en John McCain die vrijwel zeker is van de Republikeinse presidentskandidatuur. McCain heeft zich in het verleden herhaaldelijk opgeworpen als kampioen voor een “doorzichtige financiering” van politieke campagnes. Daartoe diende McCain in 1995 een wet in samen met z’n Democratische collega Russell Feingold. Veel parlementariërs voelen niet zoveel voor “doorzichtige financiering” van hun campagnes, dus het duurde tot 2002 tot de wet werd aangenomen. De wet regelt niet alleen de financiering van campagnes, maar ook wat ondersteunende organisaties wel en niet mogen doen om hun kandidaat te steunen. Begin vorig jaar zei Barack Obama dat hij zich aan de McCain-Feingold-regels zou houden – als hij de Democratische presidentskandidaat zou worden – als de Republikeinse kandidaat dat ook zou doen. Obama begon toen net aan zijn campagne en lag in peilingen ver achter op “frontrunner” Hillary Clinton. De laatste was niet alleen frontrunner in de peilingen, maar ook wat “fundraising” betrof oftewel het inzamelen van geld van sponsors. Maar Obama heeft het afgelopen jaar snel en veel geleerd. Hij ligt niet alleen voor wat betreft het aantal afgevaardigden die op de komende partijconventie zijn kandidatuur zullen steunen, maar hij haalt nu ook meer geld binnen dan collega Clinton. In Januari 36 miljoen dollar (tegenover 14 miljoen voor Hillary) en nu in februari 50 miljoen (Clinton 35 miljoen). Is Obama nog steeds bereid om genoegen te nemen met “publieke financiering” volgens de McCain-Feingold-wet ? Dat zou hem 85 miljoen dollar opleveren voor de periode tussen de partijconventie en de verkiezingen begin november, maar daar mag dan geen eigen geld meer bij. Nu Obama zo’n succesvolle fundraiser is geworden, begint hij te aarzelen. Waarom genoegen nemen met 85 miljoen, als je zelf waarschijnlijk veel meer kan binnenhalen en met een financiële overmacht je concurrent misschien makkelijk kunt verpletteren ? Maar ja, hij heeft dat een jaar geleden nu eenmaal gezegd. Daar nu op terugkomen, zou zijn eigen integriteit ondergraven terwijl hij juist zo hamert op meer integriteit in de politiek. Bij z’n laatste debat met Hillary Clinton draaide Obama eromheen. „De kwestie wordt pas actueel, als ik inderdaad de Democratische presidentskandidaat wordt. Zolang dat niet is beslist, blijft de kwestie open. Maar mocht ik de kandidatuur verwerven, dan zal ik met McCain om de tafel gaan zitten om een akkoord uit te werken”. Wat voor akkoord ? „Een akkoord dat verzekert dat ondersteunende groepen de financieringscondities van de McCain-Feingold-wet niet via allerlei trucs omzeilen”, aldus Obama. Volgens senator McCain komt z’n Democratische collega en concurrent (voor het presidentschap) op z’n woorden terug. Obama ontkent dat. Zijn campagneleider wijst er intussen op dat McCain zelf sjoemelt met de “publieke financiering” van z’n campagne in deze voorverkiezingen. Een (legale) mogelijkheid die Obama en Clinton beiden hebben afgewezen, maar waar McCain voor gekozen heeft omdat hij vorig jaar krap bij kas was. Het gaat hem nu steeds beter in deze voor-campagne. Daarom wil hij van zijn verplichtingen af die onder meer inhouden dat hij niet meer uitgeeft dan de 54 miljoen dollar die hij heeft ontvangen van de overheid. Om zijn financieringssysteem te veranderen, heeft McCain de toestemming nodig van de FEC oftewel de Federal Election Commission (die toeziet op de besteding van de ter beschikking gestelde belastinggelden waarmee McCain het eerste deel van z’n campagne financierde). Maar die commissie kan niets beslissen, want het vereiste quorum voor beslissingen ontbreekt. Van de zes commissieleden zijn er namelijk vier vertrokken en de Democraten die in het parlement over een meerderheid beschikken weigeren de benoemingen goed te keuren van de kandidaten die president Bush heeft voorgesteld. „Dus eigenlijk houden de Democraten – door de kandidaten van Bush te blokkeren – McCain gevangen in een financieringssysteem waar hij vanaf wil ?” Tja, dat lijkt er wel op. „Dezelfde McCain die Obama ervan beschuldigt dat hij z’n belofte over publieke financiering (voor de eindcampagne) niet wenst na te komen ?” Ook dat is juist, zij het wat voorbarig, want Obama wil eerst afwachten of hij wel de Democratische presidentskandidaat wordt. „Volgens mij zijn dit politieke manoeuvres en spelletjes die eerder in een bananenrepubliek thuishoren dan in een serieuze democratie”, verzucht mijn gast inmiddels tureluurs geworden van al deze financieringsperikelen. Waartegen ik weinig vermocht in te brengen.
|
