Nico van den Berge is correspondent voor het Reformatorisch Dagblad in Midden-Afrika.
SCHRIJF EENS IETS POSITIEFS OVER AFRIKA!
20-02-2008
| door : Nico van den Berge
| Categorie: Algemeen
0
Oorlogen en geruchten van oorlogen, Afrika staat met stip op nummer één in de race naar de eindtijd. Althans daar lijkt het wel op. Het land Uganda waar ik woon is op dit moment een eiland van rust in een zee van bloedvergieten. In Kenia gaan tijdens de politieke onderhandelingen tussen Kibaki en Odinga de etnische zuiveringen gewoon door. Gelukkig niet meer voornamelijk met machettes (lange landbouwmessen), maar met bussen. Vrachtwagens en bussen vol vluchtelingen en huisraad rijden dagelijks onder begeleiding van politie en leger kriskras door het land. Zij brengen mensen van de Kikuyustam die in gebieden wonen die traditioneel 'van een andere stam zijn', naar gebieden waar van oudsher Kikuyu's leven. Onderweg komen zij bussen en vrachtwagens vol vluchtelingen en huisraad tegen die leden van de Luostam in tegenovergestelde richting vervoeren. Ook veel leden van andere stammen houden het voor gezien in gebieden waar ze niet langer welkom zijn en verhuizen 'terug' naar hun eigen stamgebied, ook al zijn ze daar vaak niet eens geboren en spreken ze soms zelfs de 'eigen' taal niet meer. In het land boven mij, Sudan, spelen zich behalve het conflict in Darfur ook nog andere conflicten af die minder in het nieuws zijn. Buurland Congo, links van Uganda, komt net bij van een jarenlange, bloederige burgeroorlog. Ondanks de vrede die in 2002 werd getekend, slepen zich ook daar nog kleine, lokale conflicten voort. Ethiopië en Eritrea lijken zich voor te bereiden op de hervatting van de oorlog waarmee ze in 2000 onder zware internationale druk moesten stoppen. Plaats naast al dit wapengekletter de zich immer voortslepende tragedies van aids, verkrachtingen en overstromingen en probeer dan te voldoen aan de vraag vanuit Nederlandse hulp- en ontwikkelingsorganisaties naar positief nieuws uit Afrika. Toch schijnt hier dagelijks de zon. In de hoofdstad Kampala van Uganda is het leven goed, althans voor mensen zoals wij die over meer geld beschikken dan de gemiddelde Kampalees. Deze week was de officiële start van de studentenorganisatie die mijn vrouw en ik hier opzetten op aanvraag van de kerkelijke gemeente waarbij we ons hebben aangesloten (www.rso-kampala.org) De opkomst bij die eerste bijeenkomst was hoger dan we hadden verwacht en deze week ontving mijn vrouw uitsluitend positieve reacties. De volgende bijeenkomst belooft nog drukker bezocht te gaan worden. Uit ervaring weet ik dat juist in conflictgebieden mensen zijn, gewone Afrikanen, die zich met hart en ziel inzetten voor hun benarde broeders en zusters. Zo ontmoette ik in Kenia een man die Luo is. Hij verborg Kikuyu-buurtgenoten in zijn eigen huis en met gevaar voor eigen leven op dagen dat leden van zijn stam bloederig jacht maakten op Kikuyu's in de krottenwijk waar hij woont. Ook zal ik de moeders in het noorden van Uganda nooit vergeten. Toen daar nog rebellen van het Verzetsleger van de Heer (LRA) actief waren en het dus levensgevaarlijk was om je te begeven buiten de vluchtelingenkampen waar toen het grootste deel van de bevolking woonde, trotseerden zij dagelijks het gevaar van verkrachting en verminking om voedsel en brandhout te zoeken. De meeste van hun mannen hadden de moed opgegeven. Zij gaven zich massaal over aan de lokaal gestookte drank en seksuele losbandigheid. De vrouwen toonden zich onder die moeilijke omstandigheden het sterke geslacht. Er bloeien rozen in de woestijn.
