|
|
|
|
|
|
|
|
| Naam: | J. Schinkelshoek |
|
| Functie: | Lid Tweede Kamer (CDA) |
|
| Omschrijving: |
Na zijn baan als parlementair verslaggever bij het Reformatorisch Dagblad was Schinkelshoek werkzaam als politiek adviseur en poltitiek commentator. Hij was zeven jaar hoofdredacteur van de Haagsche Courant, om daarna directeur communicatie van de Rabobank Groep te worden. Vanaf 2006 zit Schinkelshoek voor het CDA in de Tweede Kamer. |
|
|
|
‘Doe het ons niet aan’ |
|
| 11-01-2008
| door : J. Schinkelshoek
| Categorie: Politiek
|
|
0 |
|
|
‘No kasi malu ku nos, señor.’
Onverhoeds word ik in Punda, het historische centrum van Willemstad, hoofdplaats van de Nederlandse Antillen, midden op straat aangeklampt door een oudere mevrouw.
Ik moet heel verbaasd hebben gekeken.
Wat zou we Curaçao niet mogen aandoen?
‘Independencia…’
Onafhankelijkheid - zoveel begrijp ik nog wel van het papiamentoe.
Maar de Curaçaose of Antilliaanse onafhankelijkheid staat toch helemaal niet op het verlanglijstje van Nederland?
Voor ik dat kan dat uitleggen, onderbreekt ze me: ‘Pasobra nos stima la Reina’.’ We houden zoveel van de koningin, moet u weten.’
Ze knijpt me in de arm en loopt door. Vragend, verward kijk ik haar na. Op de hoek van de Breedestraat en de Columbusstraat kijkt ze nog een keer om.
Het simpele, ogenschijnlijk onbeduidende voorvalletje in Willemstad typeert voor mij de wantrouwende verhoudingen tussen Nederland en de Nederlandse Antillen.
Als me als lid van de Nederlandse parlementaire delegatie op de Antilliaanse eilanden iets is opgevallen -sinds ruim een week loop ik rond: luisterend, pratend, discussiërend- is het de ronduit argwanende sfeer net onder de oppervlakte. Met name het hoofdeiland Curaçao loopt over van wantrouwen, onbestemd, maar daarom nog niet minder diepgeworteld. Doet Nederland wel wat het zegt? Heeft het geen geheime bijbedoelingen? Wil het toch niet liever van Curaçao af? Komt het z’n beloften wel na?Die oude Curaçaose mevrouw op straat maakte dat nauwelijks verborgen wantrouwen in één slag duidelijk. Kunnen we wel op jullie aan? Houden jullie je wel aan je woord? Hoe weet ik zeker dat er geen konijn uit de hoed komt?
Ach, het behoeft eigenlijk niet te verbazen.
Een verhouding tussen ex-moederland en ex-kolonie is bijna erfelijk belast. Wie zo lang naar Nederland heeft moeten opzien, gaat zich er een keer tegen afzetten. Dat hoort bij het volwassen worden, zullen we maar zeggen.
Maar vergis ik me of zit het tussen Nederland en Curaçao wel heel erg dwars? Soms kreeg ik het gevoel dat ‘Den Haag’ het nergens goed kon doen.Bij niemand…
Waar de één zich afvraagt of Nederland de afspraken wel nakomt en de Curaçaose schulden inderdaad zal kwijtschelden, vermoedt de ander neokoloniale bijbedoelingen van het voormalige moederland. Grijpt ‘Den Haag’ de Curaçaose wens voor grotere zelfstandigheid niet aan om meer greep op het eiland te krijgen? O nee? En al die voorwaarden dan?
Weer anderen zijn teleurgesteld over verwachtingen die ‘Den Haag’ keer op keer niet heeft waargemaakt. ‘Waarom hebben jullie het zo ver laten komen?’ Waarom nu wel geloofd?
Daarom had ik me over die mevrouw op straat niet moeten verbazen. Zij verwoordde wat een heleboel Curaçaoënaars -ondanks alle beweringen vanuit ‘Den Haag’- denken, kennelijk vrezen: dat Nederland niet zal doen wat het zegt. Dat het eiland toch in de onafhankelijkheid zal worden gestort. Dat het aan het eigen lot zal worden overgelaten.
De omstreden, gevoelloze uitspraken van mijn collega Hero Brinkman, de Wilders van de Antillen, over de ‘verkoop’ van de eilanden hebben die verlatingsangst alleen maar gevoed. Overal leg ik uit dat het de opvatting van een kleine, bijna verwaarloosbare minderheid in de Tweede Kamer is. Maar het lukt me erg niet het wantrouwen weg te praten. ‘Ja, maar…’
Ja, het zegt natuurlijk iets over de Curaçaose gemoedstoestand.
Gedesoriënteerd als het is, weet het eiland niet goed wat het wil. Het werkt aan een zelfstandige positie binnen Koninkrijksverband. Maar het maakt op mij de indruk een keus zonder overtuigingskracht, zonder visie te zijn. Bij gebrek aan beter.
Zou het zo zijn dat Curaçao de sprong naar de onafhankelijkheid vreest en daarom, ongemakkelijk, voorlopig maar blijft schuilen onder de paraplu die Nederland ophoudt? Kan het zich niet losrukken van de vleespotten van ‘Den Haag’? En, wat minstens zo erg is, beseft Curaçao dat ook? Zou die gegroeide mentale afhankelijkheid het wantrouwende ongemak verklaren? Spuwt het in de bron waaruit het drinkt?
Nee, Curaçao weet het niet goed. Maar Nederland ook niet. ‘We’ doen ons best om, voor zo ver ik kan beoordelen, fatsoenlijk om te gaan met de koloniale nalatenschap in de West. Maar op een of andere manier slagen we er steeds weer in verkeerde snaren te raken. Daarom reken ik het, net als mijn collega’s binnen de parlementaire delegatie, meer dan ooit tot mijn taak om te werken aan meer vertrouwen binnen het Koninkrijk der Nederlanden.
Dat had ik de mevrouw op straat in Punda nog graag uitgelegd. Maar mijn kennis van het papiamentoe is ontoereikend om haar van onze goede bedoelingen te overtuigen. Net als van de meeste andere Nederlanders.
Willemstad, 10 januari 2008
Foto 1: ‘Steundend op eigen kracht, doch met de wil elkander bij te staan.’ Onderweg passeert de bus met kamerleden het Rijkseenheidmonument op Curaçao, het monument dat de eenheid tussen Nederland en de Nederlandse Antillen symboliseert.
Foto 2: De Curaçaose politie legt ons uit hoe het zit.
Foto 3: Het opgeknapte voormalig landhuis Zeelandia symboliseert het fraaie Curaçaose verleden.
|
| Foto(s) bij dit artikel: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
