|
|
|
|
|
|
|
|
| Naam: | Nico van den Berge |
|
| Functie: | RD-correspondent in Midden-Afrika |
|
| Omschrijving: |
Nico van den Berge is correspondent voor het Reformatorisch Dagblad in Midden-Afrika. |
|
|
|
IK HEB EEN ZWARTE VRIEND |
|
| 23-04-2008
| door : Nico van den Berge
| Categorie: Algemeen
|
|
1 |
|
|
We leerden elkaar anderhalf jaar geleden kennen in de kerk die mijn vrouw en ik bezoeken. Op een zondag kwam hij naar me toe en vroeg me of ik het leuk vond om elkaar doordeweeks te ontmoeten. Ik moet toegeven dat ik daar nogal wantrouwig op reageerde. Mijn eerste gedachte was: Wat moet hij van me?
Hij heet Simon en is zo Ugandees als het maar kan. Hij is op dit moment op bezoek in de verenigde Staten. Daar studeert zijn vrouw, ook een rasechte Ugandese, voor verpleegkundige. Haar studie duurt minstens drie jaar en dus leven ze al ruim twee jaar van elkaar gescheiden. Dagelijks contact via Skype was vooral voor haar onvoldoende en ze heeft Simon overgehaald om enkele maanden naar de VS te komen, zodat ze in deze tijd van gescheiden levens niet teveel uit elkaar groeien.
Gedurende de tijd dat Simon in de VS bivakkeert, mag ik zijn auto gebruiken, een oude, grote fourwheeldrive. Dat ik nu zijn auto mag gebruiken, is natuurlijk niet de reden voor mijn vriendschap met hem, eerder een bewijs ervan. Simon zei tijdens onze eerste ontmoeting in de kerk anderhalf jaar geleden dat hij dieper contact met me wilde, zodat we elkaar als christenen beter leerden kennen en elkaar konden ondersteunen. Ik dacht: ‘Mooie woorden, maar na de eerste ontmoetingen, zal hij wel op de proppen komen met de vraag om financiële steun.'Dat gebeurde echter niet. Ik leerde Simon het afgelopen jaar kennen als een rustige, bedachtzame man die met veel inzet en doorzettingsvermogen was gegroeid van arme jongen op blote voeten uit de binnenlanden van Uganda tot directeur van een behoorlijk grote NGO (een hulporganisatie). Voor de Amerikaanse sponsors van de projecten van zijn NGO is hij een baken van betrouwbaarheid in het corrupte Uganda.
Ook in onze gemeente gaat hij over de financiën. Hij valt op doordat hij zuinig en betrouwbaar omgaat met de collecteopbrengsten, de enige vorm van inkomsten in de kerk. Tot ergernis van andere leden van de kerkenraad moet iedere shilling verantwoord worden, vóórdat hij überhaupt toestemming geeft om het geld uit te geven.
Tijdens onze wekelijkse lunchontmoetingen worden we steeds opener naar elkaar. Hij vertelde mij over de opvoedingsproblemen en vooral successen van zijn inmiddels zestienjarige dochter. En over zijn twijfels om vier tot zes maanden naar de VS te gaan. Dat kan namelijk grote gevolgen hebben voor zijn positie als directeur van de NGO. Zijn grootste zorg was dat zijn personeel tijdens zijn afwezigheid het niet zo nauw zou nemen met de verantwoording over de besteding van geld. Als de kat van huis is... Samen bespraken we hoe hij vanuit de VS een zo groot mogelijke vinger in de pap kon houden.Ik ontdekte dat ik ook steeds meer over mezelf aan hem toevertrouwde. Langzaam maar zeker groeide onze vertrouwensband. De grootste reserve daarbij lag aan mijn kant. Mijn vrouw en ik horen zoveel verhalen over geschonden vertrouwen, dat het mij moeite kostte om mijn wantrouwen helemaal te laten varen. Kansen en mogelijkheden tussen blanken die in Uganda zijn gaan wonen en Ugandezen die hier zijn geboren en getogen, verschillen vaak zo sterk, dat er eerder sprake is van een afhankelijkheidsrelatie dan van een gelijkwaardige vriendschap.
Dat ligt bij Simon anders. Hij heeft een goede baan, een goed huwelijk en een zeker, rustig karakter. Hij heeft mij niet nodig. Nee, dat schrijf ik verkeerd. Hij heeft mijn geld en mogelijkheden niet nodig. En hij heeft juist wel mij, als persoon nodig. Gewoon om over het leven na te denken. En ik heb hem nodig. Ik merk dat ik hem nu mis.Nog geen twee weken, nadat hij naar de VS was vertrokken, kreeg ik een telefoontje van hem, via Skype natuurlijk. Ik sprak daarbij ook voor de eerste keer zijn vrouw. Ze vertelde me dat Simon voortdurend over mij sprak: ‘Nico dit en nico dat.'
Opeens dacht ik: ‘Hé, ik heb een zwarte vriend.'
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
Naam: Jan Pap
23-04-2008 | 17:09
|
|
 |
|
|
|
|
Beste Nico,
Ik zat wat berichten op de RD te lezen en zag de weblogs. Het verbaasde me dat bij sommigen heel veel verteld wordt hoe druk ze wel zijn, waar ze geweest zijn enz. maar inhoudelijk, staat er vrijwel niets. Dus de andere weblogs bekijkend kwam ik op die van jou en herkende ik je zelfs van de kleine foto die er op staat.
Het is verheugend dat jij hele goede inhoudelijke stukken schrijft en de mensen op die manier laat kennis maken met het leven in Uganda. Ook is het goed om de achtergronden van zaken weer te geven en daarin slaag je prima. Ik zou zeggen: ga zo door!!! Sterkte in alles, bovenal Gods zegen en de groeten aan Inge.
Jan Pap |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
